...

Elendilion -Tolkienowski Serwis Informacyjny

2011-10-23T20:13:00.000+02:00

Znalazłem w necie i po starej znajomości z J.R.R. zamieszczam link do serwisu Elendilion.
Kompleksowe informacje na temat całej monumentalnej twórczości autora Władcy Pierścieni, najświeższe informacje na temat ekranizacji Hobbita i mam nadzieję w przyszłości również Silmarillionu.
Poniżej film dokumentalny BBC pt. The Real Middle-earth (‘Rzeczywiste Śródziemie’) na temat prawdziwych miejsc, które stały się inspiracją dla Tolkiena przy wymyślaniu Śródziemia znaleziony w serwisie Elendilion.

Marsz imperialny z Gwiezdnych Wojen na dwie stacje dyskietek

2011-10-10T11:08:00.001+02:00

Matrix jako remix innych filmów

2011-10-06T02:59:00.000+02:00

Klip pokazuje niektóre filmowe zapożyczenia występujące w Matrixie. W sumie trudno, żeby ich nie było, wszak Matrix pełen jest także cytatów literackich. Cała kultura w tym fantastyka opiera się obecnie na mieszaniu stylów, zapożyczeniach, cytatach i zabawie w konteksty. Kiedyś kupiłem sobie książkę na temat ukrytych w Matrixie znaczeń. Nawet imiona bohaterów zawierają aluzje mitologiczne. Zawsze będę podziwiał braci Wachowskich za to, że udało im się połączyć szczyptę filozoficznej refleksji z kinem kun-fu i fantastyką.

Nocna Straż, Dzienna Straż -film, książka, gra

2011-10-04T10:09:00.000+02:00

Po wakacyjnej przerwie powracam do pisania bloga. Tym razem podzielę się z czytelnikami moją fascynacją prozą rosyjskiego pisarza s-f i fantasy Siergieja Łukjanienki.
Zaczęła się ona kiedy obejrzałem dwa rosyjskie filmy Nocnyj Dozor i Dziennyj Dozor na podstawie dwóch powieści S.Łukjanienki pod tym samym tytułem.
Mroczny gotycki klimat wpisany w realia współczesnej Moskwy. Dzięki temu sztampowa wojna ciemnych innych z jasnymi innymi nabrała mniej oczywistego charakteru. Fabuła obu filmów kręci się wokół działalności tytułowych patroli, które nadzorują równowagę między dobrem i złem. Pojawia się typowo rosyjski motyw karzącej ręki biurokracji, który w amerykańskim odpowiedniku Dziennej i Nocnej Straży, czyli w Matrxie jest reprezentowana przez korporacyjnych agentów.
Dzienny patrol złożony z wilkołaków, ciemnych magów i wiedźm nadzoruje, żeby jaśni nie nadużywali swojej mocy czynienia dobra. Z kolei nocny patrol czuwa nad koncesjonowanym grasowaniem wampirów, rzucaniem uroków przez wiedźmy etc. Między przedstawicielami obu patroli dochodzi oczywiście do ostrych magicznych sporów, ponieważ każdy potencjalny inny, czyli człowiek obdarzony zdolnościami paranormalnymi może być przez nich inicjowany w stronę światła lub mroku. Szefowie dziennego i nocnego patrolu Geser i Zawulon (magowie mający setki lat) snują intrygi wykorzystując naiwność swoich pracowników, luki w traktacie światła i ciemności i ludzką nieświadomość.
Równowagi między patrolami światła i mroku strzeże trzecia formacja Inkwizycja, która rozsądza spory i skazuje winnych. Sporo w tej opowieści rosyjskiej duszy, dwuznacznych wyborów i absurdalnego humoru. Oba filmy w Rosji stały się absolutnymi hitami, dystansując Władcę Pierścieni i Matrixa.
Wspomniana nieszablonowo opowiedziana historia, którą już gdzieś słyszałem wciągnęła mnie do tego stopnia, że dotarłem następnie do literackich pierwowzorów obu filmów.

Przeczytałem jednym tchem wszystkie cztery książki i nie zawiodłem się. Zdecydowanie najzabawniejszym motywem było wyjaśnienie genezy komunizmu. Szefowie patrolu światła i mroku (Gesser i Zawulon) od początku świata czepiają się wszelkich sposobów, intryg i oszustw, żeby przeciągnąć ludzi na swoją stronę.
W ten właśnie sposób powstał komunizm , który miał ludzi uszlachetnić, jednak eksperyment wymknął się spod kontroli i zamiast zbawić ogłupił. Pełno jest w powieściach Łukjanienki takich nawiązań do historii Rosji i Europy i to one właśnie nadają całej opowieści smaczku.
Jak to często bywa w przypadku rosyjskiej kultury popularnej proza Łukjanienki to echo zachodniej fascynacji gotykiem (jak choćby nieszczęsny Zmierzch ). Dopatrzyłem się w filmie także nawiązań do Matrixa jak choćby 7 warstwowy zmrok w który magowie wchodzą, żeby zbadać aurę przeciwnika i pomacać go trochę czarami.
Sporo jest także nawiązań do gier fabularnych. Magowie rzucają fireballe, freeze, tworzą tarcze, iluzję, klątwy, a każdy z nich ma określony poziom od 7 do zerowego. Nocny Patrol aż się prosi, żeby zrobić z niego pełnokrwiste RPG..
Wiedziony tym przeczuciem (idąc za ciosem) sięgnąłem po dwie rosyjskie gry komputerowe 3D pod tym samym tytułem co wspomniane filmy. W końcu dzisiaj pełny produkt popkulturowy to triada: książka, film i gra. I tu również się nie zawiodłem. Taktyczna walka magów z dobrym arsenałem czarów, także zwykła broń palna, drużyna złożona z magów, wiedźm, zmiennokształtnych, którzy awansują na kolejne poziomy doświadczenia stając się coraz potężniejsi -wszystko to dostarczyło mi naprawdę dobrej zabawy. Fabuła obu gier luźno nawiązuje do treści obu filmów, trzeba trochę pokombinować, żeby je ukończyć.
Reasumując- polecam jeśli ktoś lubi takie surowe klimaty urban- fantasy, albo szuka odmiany.
Siergiej Łukjanienko Nocny Patrol,
Siergiej Łukjanienko Dzienny Patrol,
Siergiej Łukjanienko Patrol Zmroku,
Siergiej Łukjanienko Ostatni Patrol
Ночной дозор, Nocznoj dozor Straż Nocna Władimir Wasiljew , 2004
(Дневной дозор, Dniewnoj dozor) Straż Dzienna, Władimir Wasiljew, 2006

Polygamia o Cyberpunku, postcyberpunku, grach pc i rpg

2011-08-11T00:14:00.002+02:00

Cyborgi umierają stojąc. Gw.

Skrócona historia gatunku Cyberpunk z uwzględnieniem literatury, filmu, gier komputerowych i klasycznych role-playing. Interesujące rozważania na temat: Dlaczego Cyberpunk is dead, do których chciałbym dorzucić swoje trzy zdania.

Moim zdaniem Cyberpunk upadł m.in z powodu pogłębiającego się lenistwa intelektualnego kolejnych pokoleń odbiorców wychowywanych na amerykańskiej formule zupy instant: mało treści, dużo formy, krótkie napuszone dialogi, dużo ilustracji, wszystko podane na tacy i gotowe do odpalenia bez własnego nakładu pracy.

Chciałbym także lekko polemizować z kolegami z Polygami, że Cyberpunk to tylko estetyka i bunt przeciwko skostnieniu w gatunku S-F.

Tak było w przypadku pisarzy programowo tworzących Cyberpunkową literaturę (jak np. Gibson), którzy szukali po prostu nowej formy.

Z Philipem Dickiem i jego powieścią "Czy androidy marzą o elektrycznych owcach", która stała się kultowa za sprawą filmu Bladerunner, rzecz miała się jednak inaczej. Dick w swojej prozie korzystał ze sztafażu s-f czy Cyberpunka, żeby zadawać istotne pytania o naturę człowieczeństwa, o to czy można udawać człowieka i gdzie przebiega cienka granica między człowiekiem, sztuczną inteligencją, a maszyną. Dlatego jest uznawany także przez niektórych krytyków i literaturoznawców, oraz czytelników głównego nurtu literatury, bo podejmuje tematy ogólnoludzkie, a więc uniwersalne. To samo dotyczy Lema, który przecież jest uznawany za prekursora niektórych wątków CP (np. wirtualna rzeczywistość), ale ponieważ był nie tylko pisarzem, ale także futurystą, więc jego proza jest mniej widowiskowa niż Dicka, a bardziej hermetyczna.

Nie wiem także, co autor miał na myśli używając w stosunku do trylogii Matriks stwierdzenia: "typowa dla lat 90-tych paranoja". Film braci Wachowskich ma bardzo przemyślaną konstrukcję fabularną, którą jednak przesłaniają niesamowite efekty specjalne. Dlatego określenie tego mianem "paranoi" wydaje się zwyczajnie krzywdzące i wprowadzające czytelników w błąd.

Z poletka crpg o rodowodzie Cyberpunkowym dorzuciłbym mało chyba znaną w Polsce rosyjską grę Metal Heart z 2005 roku. Autorzy przyznają, iż podczas jej produkcji wzorowali się na papierowym RPG o tytule Shadowrun, oraz takich grach Deus Ex, Syndicate i Fallout... Akcja dzieje się w futurystycznej kolonii na planecie opanowanej przez różne klany Cyborgów, replikantów i mutantów, których można przyłączać do drużyny. Bohaterowie mogą korzystać z około 60 rodzajów broni i około 400 typów implantów, walka jest turowa. Każda postać określona jest przez 16 cech i rozwija się przez zdobywanie doświadczenia. Grafika może nie powala na kolana (Bohaterowie oglądani są z góry w rzucie izometrycznym), ale główny wątek okraszony sporą ilością zadań pobocznych naprawdę wciąga.

Mroczna królewna Śnieżka

2011-07-27T10:31:00.002+02:00

Szykuje się mroczna adaptacja królewny Śnieżki w konwencji fantasy.
Gotycki potwór z Hollywood pożera bajki...
"Grająca główna rolę, znana z sagi "Zmierzch" Kristen Stewart zdecydowanie nie wygląda na nich jak księżniczka z bajki dla dzieci. Okuta w zbroję, z tarczą, mieczem i bojowym wzrokiem w niczym nie przypomina znanej z baśni słodkiej brunetki w niebieskiej sukience i grzecznej fryzurze. Podobnie zaskakująco wyglądają wcielająca się w rolę złej macochy-czarownicy Charlize Theron i grający "myśliwego" Chris Hemsworth. Zamiast łuku i strzał znany z "Thora" i "Star Treka" aktor dźwiga na ramieniu wielką siekierę.
... w czerwcu w kinach zobaczymy wojowniczą księżniczkę, która ucieka od królowej po 11 latach życia w niewoli. Jej śladami podąża myśliwy, który obiecał przynieść złej królowej serce Śnieżki, jako niezbity dowód jej śmierci." Źródło: Gazeta Wyborcza

Hobbit Petera Jacksona - zdjęcia drużyny Thorina Dębowej Tarczy

2011-07-19T21:07:00.004+02:00

"Znamy już całą krasnoludzką brygadę, którą pod wodzą Thorina Dębowej Tarczy zobaczymy w najnowszym filmie Petera Jacksona na podstawie prozy Tolkiena - "Hobbit: An Unexpected Journey". Zdjęcia

Więcej na oficjalnym blogu najnowszego filmu Petera Jacksona Hobbit: An Unexpected Journey. "Wiemy już także, że na ekranach kin pierwszy film - "Hobbit: An Unexpected Journey" - zobaczymy w grudniu 2012 roku (premiera w USA 14 grudnia). Drugi film, zatytułowany "Hobbit: There and Again", który kręcono jednocześnie w Nowej Zelandii, na ekrany amerykańskich kin wejdzie najprawdopodobniej 13 grudnia 2013 roku." Źródło: Gazeta Wyborcza

Nie mogę powstrzymać się jako były Tolkienista (wkuwający na pamięć wszystkie bitwy I ery oraz genealogię synów Feanora) od kilku słów komentarza. Nie chodzi wcale o to, że inaczej sobie wyobrażałem krasnoludy. Chodzi o to jak sobie nie wyobrażałem krasnoludów i co mi przypominają postaci z fotosów.

Pierwsze skojarzenie jest zawsze najsilniejsze, krasnoludy Jacksona przypominają mi zdjęcia pierwszych amerykańskich osadników oraz traperów i poszukiwaczy złota z okresu tzw. gorączki złota. Zarośnięte, srogie oblicza purytanów walczących o skrawek pola z indiańskimi nieochrzczonymi hordami, albo poszukiwaczy złota gotowych zakatrupić każdego kto wejdzie na ich działkę. Mam jednak nadzieję, że to fatalne wrażenie jakie wywarli na mnie bohaterowie nowego filmu Jacksona wynika po prostu ze zbyt starannie (a przez to sztucznie) pozowanych zdjęć. W akcji krzaty mogą okazać się całkiem sympatyczne, bo nie należy zapominać, że Hobbit J.R.R Tolkiena to jednak tylko bajka dla trochę starszych dzieci jeszcze bez pretensji do bycia nowym mitem.

Rozmowa z George'em R.R. Martinem autorem Gry o Tron

2011-06-28T21:51:00.001+02:00

Kilka lat temu zachęcony przez znajomego przeczytałem Grę o Tron. Nasłuchałem się przy okazji o detronizacji Tolkiena i innych tym podobnych legendach powstających na bazie masowej popularności pisarza.
Nie jestem fanem jego cyklu, zwłaszcza od kiedy się dowiedziałem, że objętość kolejnych tomów wynikała z kontraktu. Twórczość Martina przypomina mi trochę fenomen przygód małego czarodzieja, jednak nie można mu odmówić talentu, wyobraźni i niesamowitej inwencji w komplikowaniu wątków i namnażaniu intryg.
Nie każdy autor fantasy musi być znawcą mitów, tak jak Tolkien, żeby stworzyć wciągającą powieść, wystarczy znać dobrze historię.
Dlatego musiała w końcu powstać taka książką jak Gra o Tron, która nie detronizuje Tolkiena, a jest po prostu powieścią fantasy na miarę naszych czasów.
W wywiadzie jakie udzielił Gazecie Wyborczej Martin jest bezpretensjonalny, ponadto potrafi w ciekawy sposób opowiadać o swojej twórczości i dobrze uzasadnić, dlaczego pisze tak, a nie inaczej.

George R.R. Martin jest najpopularniejszym na świecie żyjącym pisarzem fantasy. Tygodnik "Time" umieścił go nawet ostatnio na liście stu najbardziej wpływowych ludzi na świecie.

Więcej... http://wyborcza.pl/1,75475,9836357,Dlaczego_hobbity_nie_uprawiaja_seksu.html#ixzz1QHUeKE45

XXXIV Międzynarodowy Warszawski Turniej Go- 24 - 26 czerwca 2011

2011-06-12T13:10:00.002+02:00

XXXIV Międzynarodowy Warszawski Turniej Go

24 - 26 czerwca 2011 roku odbędzie się coroczny czerwcowy turniej Go, na który Polskie Stowarzyszenie Go serdecznie zaprasza wszystkich wielbicieli gry, graczy i kibiców.

Honorowy patronat nad imprezą objął Dyrektor Instytutu Matematyki i Kryptologii Wojskowej Akademii Technicznej prof. dr hab. Jerzy Gawinecki.

W tym roku zapowiedziało się już prawie 80 osób z 8 krajów! Łączna pula nagród przekracza 6000zł.

Gramy w Gmachu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Nie może Was tam zabraknąć!

strona XXXIV Międzynarodowego Warszawskiego Turnieju Go

Sto kluczy Zen- Młody samuraj

2011-06-10T10:51:00.002+02:00

Żył sobie kiedyś w Japonii młody samuraj, z natury skromny i marzycielski. Wyrzucał sobie często, iż jego natura popycha go do poznawania swojego wnętrza, poszukiwania prawdziwego "ja", a nie do ćwiczeń fizycznych i treningu wojskowego, jak to leżało w zwyczajach jego klasy. Czuł się lepiej w towarzystwie mistrzów zen niż w towarzystwie mistrzów miecza. Mimo, że nosił u boku miecze tak jak inni samurajowie, ze wstydem przyznawał, że nigdy nie pobierał nauk szermierki i nie potrafiłby nawet ich poprawnie dobyć w razie konieczności.
W tym samym regionie i w tym samym czasie żył inny samuraj o zupełnie odmiennym charakterze. Był to prawdziwy rębajło, rumiany i mocny w gębie. Jako, że był znakomitym szermierzem, założył się, ze pewnością w czasie jakiejś popijawy, że pokona w pojedynkach pierwszych stu napotkanych przeciwników i zdobędzie ich miecze, poprawiając w ten sposób wyczyn Benkeia, legendarnego mnicha- wojownika z jedenastego wieku. Stanął więc u wrót miast i zaczął tam wprowadzać swój projekt w czyn. Już dziewięćdziesiąt dziewięć mieczy - niemych świadków tylu śmiertelnych pojedynków - spoczywało obok niego. Jeszcze jeden przeciwnik - i zakład zostanie wygrany.
        Słońce już zachodziło, gdy pojawił się setny przeciwnik. Był nim nasz młody skromny samuraj nie znający szermierki. Przechodził tu przypadkiem, i nagle posłyszał wyzwanie. Natychmiast zorientował się, że musi umrzeć, kodeks honorowy zabraniał bowiem unikania pojedynku, a jego nieumiejętność w posługiwaniu się bronią nie pozostawiała żadnej wątpliwości co do wyniku tej nierównej walki.
          Świadomy nietrwałości rzeczy tego świata i przekonany, że jego prawdziwe "ja" w żaden sposób nie może zostać unicestwione przez ostrze miecza, szybko pogodził się z taką możliwością. Jednak, aby nie wystawiać na szwank honoru swej rodziny i kasty, musiał zachować pozory. Jeśli jego nieznajomość w operowaniu bronią okazałaby się zbyt widoczna, mogły wydarzyć się dwie rzeczy: albo zostanie haniebnie, jak zwierzę, pozbawiony życia, albo zostanie mu ono darowane jako niegodnemu przeciwnikowi. W obu wypadkach na rodzinę spłynie hańba.
Postanowił więc zastosować wybieg, co zresztą było w zgodzie z kodeksem honorowym samurajów.
      -Niosę pilną wiadomość od mego pana i nie mogę uchylić się od tego obowiązku. jeśli zechcesz poczekać, jutro rano będę do twojej dyspozycji.
      Tamten zgodził się, myśląc, że młody człowiek znalazł dobrą wymówkę, aby uniknąć walki. Popatrzył więc na niego z głęboką pogardą, przypuszczając, iż tamten już się nie pojawi.
      Młody samuraj znał mistrza zen, który jednocześnie był znakomitym szermierzem. Udał się więc do niego i opowiedział mu całą historię.
     -Jestem gotów na śmierć - mówił mu - jeśli nie ma innego wyjścia, lecz to nie jest ważne. Dla dobra mojej rodziny muszę zachować twarz. Mam przed sobą całą noc. Czy możesz mnie pouczyć, abym mógł godnie stawić czoło i w takiż sposób zginąć?
     Mistrz zastanawiał się przez chwilę, a potem chwyciwszy miecz, odrzekł łącząc ruch i słowo:
     - Cała noc to aż nadto. W rzeczywistości potrzebuję minuty. Oto co zrobisz: po zgodnym z regułami ukłonie wyciągniesz miecz w ten sposób. Potem trzymając go dwiema rękami, o tak, podniesiesz go nad głowę do pozycji, która zwie się dai-jodan: przesuniesz do przodu lewą nogę, ciało masz mieć wyprostowane, ramiona luźne, podbródek cofnięty - t, tak jak teraz. Potem zamkniesz oczy i zapomnisz o wszystkim. Jeśli poczujesz na twarzy coś w rodzaju powiewu powietrza lub coś wilgotnego, opuścisz miecz. To wszystko. Uczeń powtórzył jeden czy dwa razy ruch, przećwiczył postawę, ukłonił się mistrzowi i odszedł. Spał głębokim snem przez całą noc, a nazajutrz o świcie stawił się, by odpowiedzieć na wyzwanie.
     -Nie oczekiwałem pana- powiedział jego przeciwnik. - Sądziłem, że był to wybieg z pańskiej strony dla uniknięcia walki.
     -Dlaczego miałbym jej unikać? Chciał się pan ze mną bić, a ja prosiłem tylko o zwłokę, i oto jestem.
Jego spokój, łagodny ton jego słów, całkowity brak obawy oraz równowaga wewnętrzna wywarły wrażenie na zawadiace, przyzwyczajonemu raczej do widoku trzęsących się przeciwników.
      Pokłonili się sobie, przyjęli pozycję, nasz młody bohater przez cały czas był spokojny, zupełnie niewrażliwy na donośne krzyki kiai tamtego. Zaraz też podniósł miecz, wysunął lewą nogę, przyjął pozycję dai-jodan, a potem zamknął oczy.
     Tu należy zrobić małą dygresję. Pomiędzy wieloma pozycjami wyczekiwania- gotowości, których naucza się w kendo, pozycja jodan, gdzie miecz jest trzymany oburącz nad głową, a oczy są skupione na twarzy przeciwnika, jest z pewnością pozycją najtrudniejszą.Zaczyna się ją poznawać dopiero po uzyskaniu czarnego pasa. Jest to pozycja wyjątkowo ofensywna i stanięcie przed przeciwnikiem, specjalistą jodan jest zawsze trudną próbą, atak bowiem może nadejść nagle w każdym momencie, z pełną siłą, błyskawiczny i nie do odparcia. Z drugiej strony, ponieważ całe ciało jest wtedy dobrowolnie odsłonięte, trzeba być wyjątkowo pewnym siebie, aby czuć się zdolnym do pokonania przeciwnika zarówno technicznie, jak i duchowo.
Dai- jodan - "wielki" jodan jest pozycją jeszcze trudniejszą. Podnosi się wyciągnięte ręce ponad głową, a przez to jest się jeszcze bardziej odkrytym. Tylko wielcy mistrzowie mogą pozwolić sobie na tę pozycję.
     Tak więc samuraj, kolekcjoner mieczy był pod wielkim wrażeniem. Nic nie działo się zgodnie z jego przewidywaniami.
    Fakt pojawienia się przeciwnika, mimo iż już go nie oczekiwał, ta pozycja dai-jodan, pełen siły spokój, wszystko to pozwalało przypuszczać, że ma przed sobą znakomitego mistrza fechtunku, mimo jego młodego wieku. A kiedy jego przeciwnik zamknął oczy, niepokój zmienił się w strach, a strach w panikę. Zabijaka zaczął się zastanawiać i to przesądziło o jego przegranej. W ostatniej walce przyszło mu potykać się z mistrzem takiej klasy, że ten pozwalał sobie na zamknięcie oczu. Nie miał wątpliwości, że zostanie zabity - zrozumiał nagle czczość, miałkość całego swego przedsięwzięcia - do diabła z setnym mieczem! Lepiej dalej żyć, pić sake z przyjaciółmi, niż skończyć w taki głupi sposób, choćby nawet było to chwalebne. Całe życie, mimo zwycięstw w pojedynkach, wydało mu się wyjątkowo puste i głupie, tak, że poczuł się jeszcze bardziej przerażony. Wielkie krople potu spływały mu z czoła do oczu, mącąc wzrok. Cofnął się o krok. W tym samym momencie koniec jego miecza opadł nieco, co dowodziło braku czujności i słabości ducha. Podświadomie poddał się.
    Młody samuraj trzymał nieprzerwanie zamknięte oczy. Jego postawa, spokój były wspaniałe. W spokoju ducha czekał na śmierć. Nagle, usłyszawszy głos przeciwnika, otworzył oczy.
    -Przebacz mi, proszę - powiedział tamten - nie doceniłem cię. Jestem niegodzien z tobą walczyć. Jesteś dla mnie zbyt silny. Uznaję się, po raz pierwszy w życiu, za pokonanego, i to pokonanego całkowicie. Proszę daruj, mi życie.
Sto Kluczy Zen Claude Durix

Umrzeć - czemu nie, jeśli wcześniej da się pochędożyć- Nowa Fantastyka

2011-06-09T17:28:00.006+02:00

Przez lata powstało mnóstwo analiz biorących na warsztat wiedźmińską sagę Andrzeja Sapkowskiego. Roztrząsano m.in. czy Geralt jest bardziej bratem Franza Maurera czy też Skrzetuskiego; bohaterem Conradowskim, typem westernowym, krnąbrną jednostką z problemami, a może wszystko naraz? Uczone rozprawy nie omijały również kwestii życia intymnego bohaterów, z reguły jednak skupiając się na wypchanym jednorożcu, bibliotece, propozycjach dotyczących jeża, miejscach publicznych, miejscach odludnych i innych jejku jej. Jednak kwestia seksualności w sadze o wiedźminie nie jest tylko ukierunkowana na wywołanie rumieńców; odgrywa dosyć ważną rolę. Co prawda Milva głosiła, że mądrze zaczynają, a zawżdy na dupie kończą - ale w planie fabularnym sagi de facto właśnie od owej dupy wszystko się zaczyna.

Agnieszka Haska, Jerzy Stachowicz Nowa Fantastyka nr 6/2011 przez wirutalnapolska link

GO- narodowa gra Japonii.

2011-06-08T00:41:00.003+02:00

    Z Go zetknąłem się w 1996 roku pracując w księgarni U IZY w Warszawie w dziale gier.
Mieliśmy wtedy w sprzedaży oryginalną zachodnią wersję tej gry (z drewnianą planszą i porcelanowymi pionami).
     Go jest od dawna narodową grą Japonii, ale została wynaleziona w Chinach około 4000 la temu. Podobno wymyślił ją Cesarz Yao (2357-2255 p.n.e.), w celu kształcenia syna Dan Zhu. Pierwsze udokumentowane źródła historyczne wskazują okres panowania dynastii Zhou (1122-221 p.n.e.) jako czas powstania gry Yi (to pierwotna chińska nazwa weiqi).   Do Japonii gra dotarła między V a VII wiekiem. Tam szybko zyskała ogromną popularność wśród samurajów jako gra ucząca strategii wojennej.
       Gra ma proste, eleganckie i intuicyjne zasady, które tworzą największą liczbę kombinacji ze wszystkich znanych gier logicznych bijąc na głowę szachy i warcaby. Podobieństwo do gry w kropki (która zresztą pochodzi od GO) ułatwiło mi znalezienie graczy wśród stałych bywalców i klientów księgarni. Odtąd niemal codziennie rozgrywałem kilka partii z mistrzami gry w kropki, którzy chcieli sprawdzić swoje umiejętności. Regularne granie w Go wciągnęło mnie na tyle, że zadałem sobie trud i dotarłem do książki opisującej złożoną strategię weiqi. Dopiero znajomość podstaw strategii i taktyki GO, (której w Japonii poświęcono wiele opasłych traktatów) umożliwiła mi czerpanie pełnej satysfakcji z rozgrywki.
      Go jest bardziej intuicyjne niż szachy (grać mogą nawet dzieci), dlatego jak dotąd żaden komputer typu Deep Blue nie osiągnął wyższej rangi od średnio zaawansowanego gracza. Nie wystarczy bowiem wyuczyć się na pamięć wszystkich genialnych partii rozegranych przez mistrzów, żeby wygrać. Trzeba mieć to coś, co wykracza poza intelektualne kombinacje i przewidywanie kilku ruchów na przód.
      Pod wieloma względami Go jest podobne do daleko wschodnich sztuk walki. Poziomy zaawansowanie graczy mierzone są przez rangi uczniowskie (kyu), których jest 30-ści i 10 poziomów mistrzowskich Dan. Co ciekawe, żeby osiągnąć 20 kyu, wystarczy rozegrać kilkadziesiąt partii, niezależnie od ich wyniku. Twój poziom ocenia Mistrz po rozegraniu z tobą jednej partii.
      Co mnie urzekło w Go oprócz strategii i taktyki opartej na kombinacji kilku prostych zasad, to kultura gry. Podobnie jak inne japońskie rytuały (od powitania do parzenia herbaty) opiera się ona na szacunku dla człowieka (przeciwnika), czyli tym co jest w naszej kulturze już prawie zapomniane.
Szacunek wyraża się m.in . w handicapach, czyli dodatkowych kamieniach, które dostawiane są na planszy przed grą słabszemu graczowi celem zrównoważenia sił.
      Po mniej więcej roku grania znalazłem w domu kultury klub graczy w GO skupiony wokół mistrza Polski Krzysztofa Giedrojcia. Postanowiłem sprawdzić swoje umiejętności z prawdziwymi graczami. Mistrz ocenił moją rangę na 19-kyu. Byłem także ciekawy jak wygląda kultura Go w Polsce. W sumie wziąłem udział chyba w dwóch turniejach i straciłem zapał.

      Do dzisiaj od czasu do czasu gram w sieci i nadal mam w szafie polskie wydanie Go z lat 80-tych oraz własnoręcznie wykonaną planszę. Polecam Go wszystkim miłośnikom gier strategicznych, oraz szachistom i warcabistom. Twórcom systemów RPG i Mistrzom Gry Go może pomóc w poszukiwaniu mechaniki opartej na kilku prostych intuicyjnych zasadach.
tutaj znajdziecie dobre wytłumaczenie zasad od podstaw

Gra strategiczna "Książę"

2011-06-05T00:44:00.000+02:00

Dobrze jest ufać ludziom, ale jeszcze lepiej nie ufać nikomu.
Nicolo Machiavelli
Dzisiaj będzie o grze strategicznej pt. Książę. Została ona po raz pierwszy wydana w latach 80-tych przez nieistniejącą już Grotekę, działającą w ramach młodzieżowej przybudówki partyjnej - ZSMP.
Groteka miała swoją siedzibę w domu kultury (albo obok niego) na Brackiej w Warszawie.
Pojawiłem się tam wraz z przyjaciółmi gdzieś pod koniec lat 80-tych, kiedy ta instytucja goniła już resztkami sił. W środku zastaliśmy 70-letniego miłego starszego Pana ( jakże inaczej, skoro była to przybudówka związku młodzieży).
Staruszek był tak ujęty naszą pasją, że otrzymaliśmy od niego Księcia, grę strategiczną o zdobywaniu renesansowej Italii. Jak przystało na młodzieńca był dość dobrze zorientowany w najnowszych trendach w dziedzinie gier. Opowiedział nam działającą na wyobraźnie historię o zaginionych twórcach tajemniczej gry (nie pamiętam już tytułu) przypominającej RPG. Już wtedy drążyliśmy z przyjaciółmi temat RPG na własną rękę posiłkując się artykułami Jacka Ciesielskiego. Nie stroniliśmy jednak od gier strategicznych. Graliśmy w Gwiezdnego Kupca, Bitwę na Polach Pelenoru, a także w Bitwę na Morzu Wiatrów i tytuł już chyba dzisiaj zupełnie zapomniany- grę ekonomiczno- strategiczną Endor.
Książę okazał się znakomitą grą społeczno- polityczną. Każdy z graczy (od 2 do 6) jest władcą jednego z państw renesansowej Italii z okresu rozbicia dzielnicowego (Rzeczpospolita Florencka i Wenecka, Księstwo Mediolanu, Królestwo Neapolu oraz Państwo Papieskie) oraz trzech wielkich mocarstw: Francji Walezjuszy, Austrii Habsburgów i Ottomańskiej Turcji.
Gracze próbują uzyskać kontrolę nad półwyspem apenińskim, czyli zostać tytułowym Księciem.
Każdy żeton wojska, garnizonu lub floty posiada siłę jeden i może zajmować tylko jedną prowincję, obszar morski lub miasto. Zajęcie prowincji i wyeliminowanie wrogiej jednostki wymaga więc równoczesnego wkroczenia przynajmniej dwóch jednostek z sąsiednich prowincji (w każdej turze jednostka armii może wejść tylko do jednej z prowincji z którą graniczy). Stąd koniecznością jest zawierania nietrwałych sojuszy z innymi graczami w celu podjęcia skutecznej walki, jak również używanie wszelkich metod podstępu i zdrady opisanych przez Machiavellego w Księciu (stąd tytuł gry).
Gra podzielona jest na 4 tury (pory roku) w których realizowane są jednocześnie rozkazy spisane wcześniej przez każdego z graczy na karcie rozkazów. Rozgrywka wymaga mocnych nerwów, zakulisowych rozmów, podwójnych sojuszy, czyli tego wszystkiego co czyni ją żywą i emocjonującą.
Bardzo rozbudowane działania makiaweliczne obejmują: przekupywanie jednostek armii za pomocą łapówek, rozpuszczanie armii, wzniecani rebelii, kontr-łapówki, a akże zamach na innego władcę celem wywołania paraliżu jego jednostek na okres całej kampanii. Dodatkowo istnieją specjalne zasady losowych klęsk głodu w poszczególnych prowincjach. Gra zawiera scenariusze odzwierciedlające układ sił panujący w różnych okresach historycznych i wynikające z nich specyficzne warunki zwycięstwa.
Najciekawiej i najbardziej makiawelicznie grało się w 6 osób.
W latach 90-tych gra Książę została ponownie wydana przez anonimowe wydawnictwo pod zmienioną nazwą "Uzurpator" (nie wiem jak wyglądała sprawa praw autorskich, bo panowała wtedy w tej dziedzinie istna wolna amerykanka, a Książę z kolei był plagiatem gry zachodniej). W każdym bądź razie Uzurpator był wtedy do kupienia w Księgarni U IZY, a potem słuch o tej grze zaginął.

Drzewo wolności musi być podlewane krwią bohaterów- dobro i zło w RPG.

2011-05-29T00:08:00.005+02:00

W nawiązaniu do karnawału blogowego na temat zła.

motto: Drzewo wolności musi być podlewane krwią bohaterów.

Moralność na sesjach to rzecz pożądana, acz względna. Zresztą o jakiej moralności tu mówimy- katolickiej, protestanckiej, buddyjskiej, judaistycznej, hinduistycznej, muzułmańskiej, a może taoistycznej?

Rozważmy moralne rozterki bohaterów reprezentujących te wszystkie tradycje religijne i filozoficzne na przykładzie typowej sytuacji kiedy odgrywana postać walczy z goblinem...

Zabiję wszystkich w tym lesie, Bóg rozpozna Gobliny- bohater katolicki.

Zabiję tego Goblina, ale zrobię to humanitarnie, że nic nie poczuje- bohater protestancki.

Jeżeli zabiję tego Goblina, to z pewnością odrodzę się jako Goblin- bohater buddyjski.

Nie mogę zabić tego Goblina, bo żeby to zrobić musiałbym przejść po drodze na której leżą tysiące żab i zdeptać wiele z nich- bohater hindi.

Zgodnie z Koranem, jeśli zabiję tego Goblina, to ekspresowo dostanę się do raju- bohater muzułmański.

Nie mogę zabić tego Goblina w Szabas- bohater judaistyczny.

Za dużo zabiłem w tym scenariuszu Goblinów, zabicie jeszcze tego jednego mogłoby zachwiać równowagę pierwiastków ying i Yang- bohater taoistyczny.

Naszych bohaterów jednak takie rozterki moralne nie trawią, bo oni zabijają dla sprawy i dla zabawy, łącząc przyjemne z pożytecznym.

I wcale nie chcą unikać cierpienia, co jest życiową motywacją współczesnego Europejczyka przypadkowo podpadającą pod buddyjski światopogląd. Typowy bohater chce być tylko sławny i mieć kasę, tak jak Hun Atylla, Aleksander Wielki, albo Madonna.

Dopóki w grach fabularnych decydującym czynnikiem jest mechanika oparta na konkurencji, arytmetyce i statystyce, to próby umoralniania graczy będą przypominały humanizowanie wolnego rynku przez antyglobalistów, albo ratowanie wielorybów przez greenpeace.

Punkty i współczynniki w RPG są bowiem jak waluta- ten kto ma więcej niż inni, ten ma władzę. Konkurencyjności opartej na zdobywaniu punktów nie zmienia nawet fakt, że gracze współpracują ze sobą w drużynie. Jest to bowiem grupa ludzi połączona wyłącznie doraźnym interesem, że łatwiej osiągnąć władzę będąc w grupie niż w działając w pojedynkę.

Słupki poparcia i oglądalności decydują o wyborach polityków, o programach jakie nadawane są w tv, o bohaterach jakimi gramy i o uczynkach jakie oni spełniają.

Jeszcze inaczej: Najlepiej sprzedają się niemoralne, ekshibicjonistyczne reality show, a czym jest RPG, jeśli nie takim małym reality show, w którym każdy posunie się do wszystkiego, żeby tylko zdobyć kolejny punkt. Podobną motywacją kierują się niektórzy wydawcy gier.

Komfort współczucia mogą sobie najwyżej zafundować aktorzy z Hollywood (kiedy już osiągną status mega gwiazdy) adoptujący murzyńskie dzieci. Bohater gry fabularnej walczy tak naprawdę o słupki statystyk i oglądalności (czyli status mega gwiazdy), a kiedy je już osiągnie będzie mógł sobie pozwolić na chwilę moralności i przytulić bezdomne goblińskie dziecię.

PS. Proszę nie traktować tego wpisu jako wyznań cynika, a raczej jako głos po stronie systemów narracyjnych i tego co nosi nazwę norweskiego stylu.

Gra narracyjna na kilka osób pt. Niemoralna propozycja

Prowadzący jest znanym reżyserem hollywoodzkim (tutaj wpisać znane nazwisko).

Gracze są początkującymi aktorami, aktorkami. Gracze powinni wymyślić ich nazwiska i imiona, wiek, pochodzenie, poglądy i moralność (wiarę), żeby ich uwiarygodnić.

Prowadzący przygotowuje sobie stos karteczek (zwanych reżyserskimi sugestiami) na których wypisane są propozycję działań jakie gwiazda ma wykonać, żeby dostać rolę.

Sugestie reżyserskie są stopniowane -od tych najmniej niemoralnych (z pozoru nawet niewinnych), do tych najbardziej zepsutych.

Przykładowo:. wizyta u psychoanalityka, zmiana nazwiska na bardziej atrakcyjne, zrobienie laski reżyserowi, zagranie w filmie porno, zmieszanie z błotem lub donos na innego aktora, aktorkę, wyparcie się miejsca pochodzenia, publiczne zaprzeczenie swoim poglądom w telewizyjnym talk show, handlowanie narkotykami, uczestniczenie w czarnej mszy, uzależnienie się od środków uspokajających, wejście w związek małżeński z bogatym, ale starym i brzydkim biznesmenem, zamordowanie konkurencyjnego producenta, ekshibicjonistyczny wywiad dla gazety, sesja w playboyu itd., itp.

Gracze na zmianę losują karteczki i opisują swoje działania w oparciu o sugestię reżyserskie w nich zawarte, które są po prostu werbalnymi lub niewerbalnymi propozycjami, poleceniami reżysera.

Gracze- aktorzy jeśli chcą dalej uczestniczyć w grze muszą opisać jak wykonują sugestie zawarte na karteczkach. Sugestie reżyserskie dotyczące innych aktorów dotyczą zawsze postaci graczy, a nie jakiś anonimowych aktorów.

Reżyser kontroluje, czy aktorzy wypełniają sugestie dostatecznie gorliwie. Może zażądać, żeby pogłębili opis danego działania, jeśli uzna je za nie niewystarczające. Nie chodzi jednak o zawstydzanie kogokolwiek opisem poniżających czynności np seksualnych. Wystarczy ogólna deklaracja.

Gracze- aktorzy mogą np. złożyć donos na reżysera na policję, ale może się to skończyć ich aresztowaniem, ponieważ wtedy wyjawi on ich grzeszki. Mogą także wynająć prywatnego detektywa, żeby szpiegował reżysera itp Kilka karteczek z reżyserskimi sugestiami zawiera rysunek lupy. Oznacza on, że są to dowody rzeczowe. Jeżeli trzech graczy w jednej kolejce wylosuje karteczki z lupą mogą zadenuncjować reżysera na policję i wtedy gracze zwyciężają.

Gra toczy się do momentu, aż zostanie jeden gracz, a pozostali odpadną, albo aż skończą się karteczki z sugestiami reżysera. Trzecia opcja to kompromitacja i aresztowanie reżysera.

ostatni numer Fanzina K6 ukaże się we wrześniu br.

2011-05-23T03:08:00.010+02:00

Opublikowanie starych numerów Fanzina przyniosło pozytywny odzew nie tylko ze strony starych wyg pamiętających czasy, kiedy papierowe pisma o role playing games miały jeszcze wzięcie. Dlatego postanowiłem przygotować ostatni sentymentalny numer K6.
        Znalazłem w schowku na szczotki i miecze trochę materiałów archiwalnych, które miały ukazać się 13 lat temu. Niewiele tego jest- kilka opowiadań, jakiś tekst almanachowy, jeden felieton.
Poprosiłem więc Borejkę- (kiedyś czytelnika Fanzina) o napisanie podsumowania tego okresu w rozwoju RPG (od upadku K6 do dziś), który stanowi w mojej pamięci czarną, a może białą dziurę.
       Dawny prezes SMGF napisze o czasach prehistorycznych, czyli działalności stowarzyszenia miłośników gier fabularnych w latach 80-tych. Mam nadzieję, że Aureus stworzy, tak jak zapowiadał, fajny tekst o muzyce w RPG, luźno kontynuujący fanzinowy cykl o dźwiękach na sesji.
       Ze swojej strony przygotowuję artykuł, jeden tekst almanachowy i demo plebejskiej gry fabularnej Gargantua osadzonej w realiach zbliżonych do średniowiecza.
Mechanika tej gry jest eksperymentalna- w pewnej mierze to będzie system narracyjny (prawie bezkostkowy czynnikiem losowym będą karty Tarota), ale także z elementami norweskich larpów, gier logicznych. Świat osadzony w realiach zbliżonych do średniowiecza wzbogaconego o magię, inspirowany jest Gargantuą i Pantagruelem Rabeloisa, obsesjami Philipa Dicka, obrazami Hieronima Bosha, Przygodami Dyla Sowizdrzała Charles'a De Costera, Pieśnią o Niebelungach, Baśniami Tysiąca i Jednej Nocy.
     Duży nacisk położony jest na różne rodzaje relacji społecznych (łącznie z męsko-damskimi), tutaj inspiracji dostarczyła mi m.in Sztuka Wojny Sun Tzu.
Klimat plebejskiej gry fabularnej waha się od rubasznej, pełnej humoru opowieści o średniowiecznych kmotrach do mrocznej dramy. Na razie testowałem z graczami głównie mechanikę walki i archetypy bohaterów.
Tekst almanachowy będzie odpowiedzią na list czytelnika z drugiego albo trzeciego numeru fanzina.
Jeżeli ktoś jeszcze miałby jakieś pomysły lub teksty w duchu K6, to deadline dla autorów z którymi się nie umawiałem upływa z końcem maja.
Sentymentalny suplement Fanzina K6 będzie opublikowany w wersji cyfrowej i za darmo.

Planescape: Torment 2 czy powstanie?

2011-05-16T00:46:00.006+02:00

Obsidian nie wyklucza Planescape: Torment 2 Ale też nie podchodzi do tego pomysłu entuzjastycznie. Dlaczego? Dlatego, bo twórcy są świadomi ogromu pracy i wyzwania, jakim byłoby zrobienie kontynuacji Planescape: Torment. Jak powiedział Feargus Urquhart magazynowi Play (nie temu polskiemu), w historii Obsidianu (i wcześniej Black Isle) nie ma praktycznie tytułu, którego studio nie chciałoby odświeżyć. Problem w tym, że możliwość to za mało... Reszta artykułu na Polygami

Czy jest sens kontynuowania zamkniętej i moim zdaniem doskonałej gry i opowieści.
Jeżeli zwycięży chęć zysku nad rozsądkiem, to będziemy mieli Planescape Torment 2.
Czyli zgodnie z obecną modą,( która zapewne nie wygaśnie dopóki istnieje pieniądz) każdy lubi filmy, piosenki, a więc także gry, które już raz widział.
Co w takim razie stanie się z głównym bohaterem, obdarzonym nieśmiertelnością Bezimiennym, który szuka tajemnicy swojego pochodzenia?
Nie trzeba daleko szukać, żeby znaleźć odpowiedź na to pytanie przez analogię z Connorem McLoudem bohaterem równie kultowego filmu Nieśmiertelny, który także nie mógł umrzeć.
Scenarzyści wymyślili jednak sposób na tę rzadką przypadłość. Film tak jak bohater nie mógł umrzeć, bo nie zabija się kury znoszącej złote jajka. Nieśmiertelni zabijali się jeszcze trzykrotnie, (nie pamiętam ile razy mógł zostać tylko jeden) a Connor, który w pierwszej części stracił moc potem cudownie ją odzyskiwał.
Jedynym moim zdaniem rozwiązaniem szanującym tradycję i nowoczesność w przypadku PT2, będzie gra o wydarzeniach dziejących się przed akcją opowiedzianą w jedynce. Czyli tych epizodów do których sięgał w labirynt swojej pamięci Bezimienny.
Któż z nas nie pragnąłby odsmażenia owych sentymentalnych kotletów mając w pamięci smak jakiego narobili nam twórcy gry w pierwszej części. Kto próbował przeczytać dziennik Nie-Sławy wie o czym piszę.
Mogliby także zostawić Bezimiennego w jego nieśmiertelnej historii i stworzyć inną grę osadzoną w tym samym sprawdzonym już uniwersum.
Odrębną kwestią pozostaje zastosowanie grafiki 3D w kontynuacji kultowej gry. Skoro jednak wynalezienie i rozpowszechnienie kolei żelaznej, a potem automobilu nie spowodowało zniknięcia koni na ziemi... To może i grafika 3D nie zdoła zniszczyć legendy.

Star Trek Next Generation w wersji porno

2011-04-17T17:29:00.005+02:00

Znajdź dwa podobieństwa między konwencją RPG, a filmami porno.
Zarówno w porno jak w grach fabularnych od początku wiadomo, że bohaterowie zmierzają do czegoś zupełnie innego, a fabuła jest tylko przykrywką i wstępem do tego.. W porno do poddania się tym i innym czynnościom seksualnym. W RPG każdy zamierza udowodnić pozostałym samcom, że to nasze geny są zwycięskie, w podtekście mamy nadzieję, że jakaś samica to usłyszy.
Pierwszy odważył się przełamać seksualne tabu w polskiej fantasy Andrzej Sapkowski. Były też filmy fantasy w wersji XXX na podstawie np. Xeny wojowniczki. (Powyżej trailer kręconego właśnie pornosa na podstawie Star Treka. )
Ogólnie mówiąc, czemu w grach RPG miałoby być inaczej niż w życiu.
Raz, że przynajmniej dwóch autorów sztandarowych dzieł fantasy i horroru czyli Howard i Lovecraft to byli zadeklarowani mizoginii. Dwa, że gry fabularne zostały wymyślone przez mężczyzn. Walka między zwolennikami narracji i mechaniki, to w istocie spór między męską lewą półkulą mózgu (racjonalność, matematyka, zasady), a prawą żeńską półkulą odpowiedzialną za powstawanie obrazów, marzenia senne, wyobraźnię.
Nie powinno zatem dziwić, że procentowy udział kobiet wśród fanów gier fabularnych nie jest zbyt duży.
Te gry są bowiem przycięte do męskich potrzeb i wyobrażeń. Jeżeli dziewczyny biorą w ich udział, to tak jak w innych dziedzinach męskiej dominacji przyjmują po prostu nasz punkt widzenia, mając na uwadze dobór naturalny.
Nie wiem doprawdy jakby wyglądały gry fabularne tworzone od początku do końca przez kobiety. Czy byłoby to coś w rodzaju Ziemiomorza Ursuli La Guin z elementami psychologii głębi. Zdaje się, że Świat Mroku inspirował się tym właśnie cyklem fantasy.
Czy raczej jak zapowiadana ostatnio polska gra fabularna Armie Apokalipsy ociekająca seksem i gołymi babami wylatującymi z drukarki, a wszystko to skropione wodą święconą.
Zapewne gry pisane przez kobiety byłyby po prostu różne i już to byłaby spora odmiana po krwiożerczych pakerach najeżonych fallicznymi dzidami i lufami, co chwila udowadniających wszystkim wokół swoją płeć mózgu.

Legenda pijanego mistrza gry

2011-04-15T03:22:00.001+02:00

W dyskusji na blogu BlackGromStudio na temat systemu Universum w nostalgicznej gloryfikacji dawnych (czytaj: dobrych albo lepszych) czasów pojawił się interesujący wątek. Oto tajemniczy Mistrz Gry, który prowadził legendarne sesje S-F na podstawie swojego autorskiego systemu. W przekazach graczy, którzy wtedy mieli naście lat rozrasta się on jak ciasto, stając się prawdziwym Mistrzem, czyli wzorcem do naśladowania. Nieważne w tym momencie, że tak jak go zapamiętałem i na ile mogę to dzisiaj trzeźwo ocenić, rzeczywiście miał ten rzadki dar. Dla naszej opowieści istotne jest, że był obecny i potem zniknął, przeszedł do legendy.
Czyż to nie znakomity pomysł marketingowy na promocję jego gry fabularnej?
Człowiek znikąd, który przyszedł i otworzył przed graczami wrota do swojego świata wyobraźni.
A przy okazji padło ciekawe stwierdzenie, że może jego Mistrzostwo było wynikiem braku spaczenia podręcznikami w których jest opisane jak prowadzić role playing games. Czyli był naturszczykiem, a w dodatku zniknął, rozpłynął się we mgle.
Może jest ziarno prawdy w stwierdzeniu, że w grach fabularnych (tak jak w każdej dziedzinie twórczości) nadmiar teorii bywa szkodliwy, ponieważ narzuca ograniczenia i tłumi kreatywność. Gubi się gdzieś tajemnica i nie dopowiedzenie, które są przecież organicznym składnikiem sztuki, wyobraźni i fantazji.

Space Opera RPG "Universum" z biblioteki Fanzina K6 w jednym pdf

2011-04-11T20:39:00.005+02:00

Gra fabularna Universum została napisana na początku lat 90-tych przez Tomasza Jabłońskiego.
Miałem przyjemność uczestniczyć w sesjach tej space opery od samego początku. System powstał, (przynajmniej tak mi się wydaje) jako reakcja autora na przesyt konwencją fantasy i od razu znalazł uznanie w naszym kręgu jako świetna alternatywa. Nie było wtedy na czym się wzorować, więc prawdopodobnie inspiracją mechaniki były gry autorskie z naszego kręgu przyjaciół i znajomych, które opierały się na K20.
W 1995 namówiłem autora do publikacji systemu na łamach Fanzina K6.
Łącznie ukazały się 3 części Universum zawierające podstawową mechanikę i szkic wszechświata. Zebrałem te fragmenty w jedną całość i opublikowałem w dziale Biblioteka Fanzina K6 w pliku pdf.
Wielka szkoda, że autor nie dokończył publikacji Universum w trzecim numerze. Zabrakło jądra Space Opery, czyli mechaniki starć statków kosmicznych, krążowników, niszczycieli etc.
Życzę mimo wszystko przyjemnej Gry.

Drugi numer Fanzina K6 z księgarni U IZY dostępny w pdf

2011-04-08T01:35:00.002+02:00

Udało mi się zdobyć drugi numer Fanzinu K6, który mój znajomy z SMGF miał w swojej kolekcji i użyczył mi wraz z obietnicą napisania artykułu o działalność Stowarzyszenia Miłośników Gier Fabularnych w prehistorycznej epoce końca lat 80-tych i początku 90-tych. Okładka tego numeru jest tragicznym dowodem na to, że redaktor naczelny (czyli ja) miał złych doradców. Odeszliśmy od prostych symbolicznych znaków i scenek na rzecz pseudo realistycznej stylistyki fantasy przypominającej jako żywo koszmarne okładki pierwszego wydania Conana Barbarzyńcy. Za drugą wpadkę tego numeru czyli źle przycięte strony odpowiada drukarnia.
W numerze kilka konspektów scenariuszy do każdego systemu fantasy, czyli do żadnego, albo po prostu do autorskiego.
Trzecia część cyklu o muzyce w RPG, tym razem w grach S-F i Cyberpunku.
Artykuł o wykorzystaniu map myśli w tworzeniu konspektów scenariuszy. Nomen-omen właśnie dzisiaj znalazłem na blogu Bender ciekawą notkę na ten sam temat pt. Umysł Uwolniony. Autor zachęca do korzystania z darmowego programu do tworzenia map myśli Free Mind i przedstawia zalety tego sposobu zapisywania scenariuszy, a właściwie konspektów. Do dzisiaj przy każdej okazji korzystam z map myśli nie tylko w RPG; w tym z programów bardziej zaawansowanych jak chociażby Mindjet MindManager. Mapy myśli są nadal niewykorzystanym przez twórców gier narzędziem do kompilowania i syntetyzowania bezliku informacji w scenariuszach. Nie trudno jednak zrozumieć, że nikomu nie zależy na odchudzaniu podręczników ze względu na konieczność obniżenia ceny.
W numerze oprócz tego kilka opowiadań oraz ostatnia część systemu S-F Uniwersum.

Niezależny Fanzin K6 nr 03 udostępniony w pliku pdf

2011-04-02T16:28:00.003+02:00

Zgodnie z zapowiedziami udostępniam kolejny trzeci już numer Fanzina K6 ukazującego się w latach 1995-1997 w księgarni U IZY. Numer drugi ( w kolejności trzeci) będzie opublikowany w późniejszym terminie. ponieważ nie posiadam jego fizycznego egzemplarza. Przypuszczam, że komuś podarowałem lub odstąpiłem i teraz muszę wszcząć szeroko zakrojone poszukiwania.
Mam nadzieję, że Ci z Was, którzy 14 lat temu zamówili prenumeratę i nie otrzymali przesyłki będą usatysfakcjonowani rosnącym poziomem pisma. Jeszcze dwa numery, ( góra 5), a byłby z tego magazyn o grach fabularnych i fantastyce pełną gębą.
Przejrzałem materiały archiwalne do numeru 4 (czyli piątego w kolejności) i poważnie zastanawiam się nad ich publikacją w sieci w formie suplementu Fanzina K6.
Szukam także autorów, którzy napiszą podsumowanie tego co ważnego wydarzyło się przez te 13 lat w dziedzinie gier fabularnych i pokrewnych podczas mojej nieobecności. Prawdopodobnie będzie to ostatni numer K6, chyba, że znajdzie się dostatecznie dużo zainteresowanych czytelników i -co nie mniej ważne - autorów, żeby było sens to kontynuować.

Fanzin K6 już w pdf

2011-03-29T16:39:00.004+02:00

Postanowiłem zamieścić FanzinK6 w pdf na google.doc, w końcu to kawałek historii.
Na razie numer 0 i 1, które ukazały się w 1994 i 1995 roku w księgarni U IZY, gdzie wtedy pracowałem. Wkrótce pozostałe numery. Fanzin nie miał być konkurencją dla MiM'a tylko proponować tematy jakich w nim brakowało. Wtedy to było proste, bo po księgarni kręciło się mnóstwo fanów RPG i wystarczyło kilku skrzyknąć. I tak powstały 4 numery tego zina. Ostatni ukazał się 1997 roku, kiedy również księgarnia kończyła już swoją działalność.
W roku 2002 próbowaliśmy z Michałem Karkucińskim (Gonzem) reanimować pismo w internecie. Powstała nawet witryna, ambitny layout, ale na tym się skończyło. Nie było ludzi, środowiska, miejsca spotkań jakim była księgarnia U IZY. Poza tym odszedłem już wtedy od gier fabularnych. Prawdopodobnie teraz tym bardziej nie byłoby sensu wskrzeszać trupa, bo czasy się zmieniły i to wszystko co prezentowaliśmy w K6 znalazło być może lepszą kontynuację w blogosferze. Myślę tutaj np. o temacie muzyki w RPG, który wtedy był nowością. Do tego stopnia, że po wydaniu numeru razem z kolegą Marcinem Królikowskim z którym pisaliśmy te teksty gościliśmy w audycji Tomasza Kołodziejczaka w radiu Wa-wa na temat Fantastyki. Ciekawostką i pewnym ewenementem w K6 było udane połączenie tematyki gier fabularnych i literatury fantastycznej. W każdym numerze (poza zerowym) dział literacki zawierał już to debiuty, już to teksty takich tuzów literatury s-f i fantasy jak Lovecraft, Jacek Komuda czy znany już dzisiaj, a wtedy dopiero debiutujący Andrzej Pilipiuk., tudzież nieżyjący już rusycysta prof.Andrzej Drawicz.

Po latach znalazłem w sieci pochlebną recenzję Fanzinu napisaną przez znanego z Fantastyki tłumacza i publicystę Jacka Cholewę, która mile połechtała moją próżność. Cóż warto się było trudzić. Tym bardziej, że doświadczenie z K6 przydało mi się potem przy współtworzeniu surrealistycznego magazynu Puzdro i wydawaniu zina Loża Ferdydurkistów.

Średniowieczne źródła gier fabularnych

2011-02-14T23:40:00.000+01:00

Interesujący fragment książki Michela Foucault'a Filozofia Historia Polityka z rozdziału Szaleństwo i społeczeństwo. Dotyczy święta średniowiecznego odbywającego się w czasie karnawału zwanego Świętem Głupców. Być może jest to jedno z pra-źródeł, zalążków tego co znamy dziś pod nazwą role playing games.
"W średniowiecznych społeczeństwach europejskich znajdujemy oczywiste świadectwo statusu szaleństwa w pewnej ciekawej praktyce. W średniowieczu prawie wszystkie święta w których uczestniczyła cała grupa społeczna, były świętami religijnymi. Istniało tylko jedno, które nie miało sakralnego charakteru: było to święto zwane świętem głupców. Tradycja nakazywała przede wszystkim, aby w jego trakcie ludzie przebierali się w taki sposób, ab ich status społeczny został całkowicie odwrócony, lub w każdym razie aby oznaki tego statusu były odwrotne. Bogacze ubierali się jak biedacy, biedacy wdziewali odzież bogaczy, ci, którzy nic w społeczeństwie nie znaczyli, odgrywali przez kilka dnia rolę wielmożów, ci ostatni zaś -najbardziej pokornych. Było to powszechne odwrócenie statusu społecznego, powszechne odwrócenie płci, mężczyźni przebierali się za kobiety, kobiety za mężczyzn, było to, ogólnie rzecz biorąc, dokonywane raz na rok wielkie zaprzeczenie całego systemu społecznego, ponieważ w trakcie owego święta, nazywanego świętem głupców, ludzie mieli prawo przemaszerować przed pałacem burmistrza, czy też pałacem biskupa lub zamkiem suwerena, i rzec mu, powiedzieć im prawdę prosto w oczy i zelżyć, jeśli byłaby taka potrzeba. Cale to wielkie święto zamykała msza prowadzona na odwrót, opacznie, anty-msza, która kończyła się w chwili, gdy wprowadzano do kościoła osła i ten zaczynał ryczeć. Była to szydercza imitacja kościelnych pieśni. Powiedziałem, że święto to nie miało charakteru religijnego - to niedokładnie tak. Było to święto nawet bliższe religii, ale religii odwróconej, było to antyświęto, święto antyreligii, coś na podobieństwo ludycznych preludiów reformy Lutra. W każdym razie interesującą rzeczą jest zauważyć, iż to jedyne święto nieustanowione przez Kościół i nieregulowane religijnie było traktowane dokładnie jak święto szaleństwa. Odczuwano je jako rządy szaleństwa zamiast porządku nad miastem.
Dalej autor zastanawia się, czy we współczesnym społeczeństwie istnieją świeckie praktyki kontestowania porządku społecznego i wykraczania poza niego, odwracania jego porządku.

Wywiad z Jackiem Ciesielskim autorem nazwy: "gra fabularna"

2011-02-13T14:11:00.002+01:00

Wywiad przeprowadziłem bodajże w 1996 roku. Pierwotnie miał się ukazać w Fanzinie K6, ale po upadku księgarni opublikowała go Magia i Miecz nr 5 z roku 2001.

Gry fabularne w kulturze współczesnej

2011-02-11T17:51:00.002+01:00

Gry fabularne są częścią postmodernistycznej kultury, czy to się komuś podoba czy nie.
Nie jest kwestią tylko przypadkowej zbieżności słów, że podstawowym pojęciem kultury postmodernistycznej jest narracja i jednocześnie jest to pojęcie opisujące istotę gier fabularnych.
Postmodernizm odrzuca pionową hierarchię idei wyniesioną z XX wieku, zastępując ją hierarchią poziomą, w której każda idea wypowiadana przez człowieka jest tylko częścią jednej z wielu nieuprzywilejowanych narracji, czyli opowieści. Czy nie przypomina nam to czegoś? A konkretnie idei Mistrza Gry, wielkiego narratora, który mocą swojej wyobraźni kreuje własną rzeczywistość i zaprasza do niej graczy. Już kilka lat temu natrafiłem przypadkiem na ciekawy artykuł cenionego teatrologa profesora Leszka Kolankiewicza na temat przyszłości teatru i form scenicznych. Była w nim m.in mowa o roli gier fabularnych w ewolucji teatru przyszłości, który będzie pomagał ludziom przezwyciężać własne ograniczenia wynikające z przyjętych ról społecznych i kulturowych. Jeżeli gdzieś go odkopię w swoim archiwum to opublikuje. Z ciekawostek- natrafiłem w necie na pierwszy numer czasopisma Homo Ludens Polskiego Towarzystwa Badania Gier z roku 2009 przy uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Spora część z liczącego ponad 300 stron pdf-u poświęcona jest m.in aspektom psychologicznym, społecznym, lingwistycznym gier fabularnych. Na razie przejrzałem tylko pobieżnie, ale na pewno spora część z tego jest niestrawna dla użytkownika potocznego języka, jakim ja też jestem. Jeżeli znajdę coś ciekawego to również opublikuję. W każdym razie badają nas i badać będą.
Tymczasem jeszcze jeden duch z przeszłości- tylna okładka Komiksu The Amazin Spider-man z reklamą gier firmy Encore, Dreszcza z serii Fantasolo i paragrafówki Wehikuł Czasu.

Dzisiaj poprowadziłem godzinną sesję dla gimnazjalistów w czasie ich wolnej lekcji. Wyszedłem trochę z wprawy po latach od odstawienia RPG. Rozegraliśmy spotkanie z Nibelungami i ich krewniakami Czarnymi Nibelungami w moim własnym uniwersum i na eksperymentalnych zasadach- mniej turlania więcej aktywizacji prawej półkuli mózgowej. Muszę skompletować drugą drużynę składającą się z dojrzalszych graczy. Inaczej nie przetestuję wszystkich zasad. Interesuje mnie także stosunek graczy do przerysowanego średniowiecza z elementami renesansu opartego na kilku najważniejszych eposach bohaterskich i powieściach fantastycznych z tamtych epok. m.in Gargantua i Pantagruel Rabeloisa, Pieśń o Nibelungach, Don Kichot Cervantesa.
Początkowo miał to być świat groteskowy, ale system walki, który wymyśliłem szybko okazał się bardzo heroiczny i widowiskowy. Wszystko okaże się w praniu.

Z archiwum Fanzinu K6 i księgarni U IZY

2011-02-10T13:26:00.001+01:00

Wygrzebałem zakurzony plakat Fanzinu K6 i zdjęcie z sesji WB rozgrywanej w księgarni U IZY, w czasach kiedy mieściliśmy się w fantastycznie wymalowanej piwnicy. Autorem plakatu jest plastyk Kacper Kuźnicki

Fanzin K6 nr 3/ 95 artykuł "Być graczem" Marcina Koczyka- rzecz o archetypach Junga w RPG.

2011-02-08T20:31:00.003+01:00

Artykuł z 3 numeru Fanzinu k6 z 1995 roku o symbolice archetypów w grach fabularnych.

Pulp-wyobraźnia RPG. Rodem z filmów, komiksów, kubków i breloczków.

2011-02-08T02:58:00.000+01:00

Każdy poważny Mistrz Gry wcześniej czy później musi wpaść w pułapkę tworzenia własnego świata i systemu.
Napisano o tym już tyle, że właściwie trudno powiedzieć coś nowego. Jeśli jednak traktujemy RPG jako dziedzinę, która ciągle rozwija się i ulega przeobrażeniom jak każda prawdziwie żywotna gałąź kultury ludzkiej, to można przeanalizować jak zmieniało się podejście kolejnych pokoleń RPG-owców do tego tematu.
W czasach kiedy zachodnie systemy RPG nie były jeszcze wydawane w Polsce samodzielne tworzenie kulawych światów i dziwnych pokręconych zasad było koniecznością. I to nobilitowało jeśli ktoś potrafił wymyślić w miarę składny świat. Jedyną dostępną inspiracją były wtedy (w latach 80-tych) nieliczne książki fantasy wydawane w Polsce, gry komputerowe na spectruma oraz kiepskiej jakości filmy video.
Teraz sytuacja jest diametralnie inna. Każdy Mistrz Gry zna i prowadzi przynajmniej kilka systemów. Oprócz tego jak się zorientowałem, wszyscy oglądali wszystkie filmy z gatunku. Siłą rzeczy nie pozostaje to bez wpływu na pomysły i wyobraźnię, które niestety ulegają zbiorowej unifikacji. Zatraca się gdzieś oryginalność i fantazja pogrąża się w schematach wymyślonych przez zręcznych hollywodzkich scenarzystów, którzy wiedzą jak trafić do zbiorowego odbiorcy. I zapewne dlatego określenie autorski setting stało się pejoratywne, bo w sieci dostępne są setki domowych światków i mechanik I wszystkie wagony co do tej lokomotywy podoczepiali... podobne do siebie, z żelaza i stali.
Czytam, że powstał kolejny post-apokaliptyczny system autorski. I zapewne jeszcze 10 albo 100 kolejnych powstanie do jutra rana.
Ktoś zastanawia się na blogu jak przerobić jakiś film na RPG-a. Pojawiła się nawet uniwersalna mechanika, który umożliwia prowadzenie narracji w praktycznie każdej filmowej czy komiksowej konwencji.
Na spotkaniu wydawców RPG jeden przez drugiego chwali się jakie filmy zainspirowały go do stworzenia systemu, który potem stał się przebojem.
Zaraz potem (z lekką zgrozą) czytam, że pewnemu twórcy wyróżnionego w konkursie systemu autorskiego s-f zarzuca się podobieństwo jego świata do Bajek Robotów Stanisława Lema.
Czyżby literatura przestała już w ogóle inspirować twórców RPG? I nie mówię tu o tandetnych tasiemcach fantasy i s-f pisanych na zamówienie. Dziejących się w światach wprawdzie drobiazgowo opracowanych w szczegółach, ale równocześnie pozbawionych polotu, wizji, często powielających po prostu i kompilujących ograne kalki i schematy, a czasami po prostu dziecinnych.
Mówiąc literatura mam na myśli właśnie książki wspomnianego wcześniej klasyka S-F Stanisława Lema. Ostatnio zastanawiałem się nad przeniesieniem niektórych pomysłów z jego książek do gry. Jest prawdziwa kopalnia patentów do wykorzystania w RPG w Opowieściach o Pilocie Pirxie, Pokoju na Ziemi, czy absurdalnym Pamiętniku znalezionym w Wannie. Nie bez znaczenia jest też fakt, że w wymienionych książkach od całkiem realistycznych i przemyślanych koncepcji opartych na wiedzy naukowej i prawach fizyki, (z których wiele już nauka zrealizowała), ważniejsza jest idea. Np. idea podboju kosmosu i poszukiwania obcych cywilizacji, czy idea zachowania człowieczeństwa w obliczu nieznanych form inteligencji. Kiedyś wydawało mi się i nadal trwam przy tym przeświadczeniu, że gry fabularne mają ogromny potencjał twórczy, ale nie tylko jako sposób ucieczki od rzeczywistości. Ten potencjał tkwi w m.in właśnie w zastanawianiu się, co by było gdyby.
Gdybym znalazł się nagle pośrodku bezludnej wyspy tylko z nożem, albo wylądował na obcej planecie i spotkał się z jakąś formą inteligencji. Jakbym się zachował. Jakbym się czuł. Ten potencjał tkwi w myślowych eksperymentach, na których przecież fizyka kwantowa już na początku oparła swoje postulaty. Krótko mówiąc, bardziej od ucieczki z tego świata, gry fabularne mogą być narzędziem pogłębiania naszej wiedzy o tym świecie i o wszechświecie, a także o nieodkrytych możliwościach drzemiących w nas.O naszych lękach, fobiach i ograniczeniach, a także naszych nadziejach, marzeniach i ukrytych talentach. A tak jest tylko sztafaż magiczny i rycerski, albo cybernetyczny i post-apokaliptyczny, który sam z siebie... cóż może jedynie przerażać lub ekscytować graczy i mistrza gry. Mnie bardziej przeraża...
W następnej notce będę się zastanawiał nad analogiczną sytuacją nieobecnych inspiracji literaturą w grach fabularnych z konwencji fantasy.

Fanzin K6 nr 1/grudzień 95 artykuł Muzyka w grach RPG Fantasy

2011-01-21T21:44:00.002+01:00

Z czasów kiedy redagowałem fanzin K6 w mekce RPG "Księgarni U Izy". Po 15 latach od jego wydanie widzę w internecie, że temat muzyki na sesjach RPG doczekał się dogłębnych analiz.Wtedy to była absolutna nowość i odkrycie, teraz jest norma.

Wspomnienia z bunkra RPG

2011-01-12T15:06:00.000+01:00

Pamiętam jak przeczytałem pierwszy artykuł Jacka Ciesielskiegow magazynie Razem o Dungeon and Dragons. Dla nastoletniego fana twórczości Tolkiena, stałego czytelnika Fantastyki, zapamiętałego gracza w Labirynt Śmierci i inne wynalazki firmy Encore to był szok.

Myślę, że dla wielu ludzi z pokolenia lat 70- tych artykuły przecierające drogę grom fabularnym w Polsce były przeżyciem pokoleniowym porównywalnym co najmniej z festiwalem Jarocin.

Nie zamierzam tutaj wykładać jakiejś martyrologii RPG. Pozostaje jednak faktem, że na podstawie kilku wzmianek w kolorowych tygodnikach cała masa młodych ludzi w Polsce zaczęła swoją niepowtarzalną przygodę z grami fabularnymi. Mogliśmy robić to, o czym w gruncie rzeczy marzy każdy młody człowiek, czyli tworzyć grupowo i indywidualnie naszą własną opowieść (dziś powiedzielibyśmy narrację).

Czym bowiem jest RPG jeśli nie wewnętrzną potrzebą opowiedzenia własnej historii, niekoniecznie tej prawdziwej, ta bowiem w czasach PRL była szara i nieciekawa.

Nasza historia pełna była zmyśleń rodem ze światów Tolkiena i Howarda. (Pod koniec lat 80-tych kiedy zaczynaliśmy grać w RPG pojawiło się pierwsze wydanie Conana Howarda, oraz powieści Le Guin, Moorcoca, Żelaznego).

To była nasza rzeczywistość, świat naszej wyobraźni poddany wyłącznie naszej woli kreacji. Sami ustalaliśmy zasady, tworzyliśmy postaci, lepiliśmy pierwsze niezdarne figurki i kostki z modeliny. A wszystko to na podstawie skąpych informacji, wskazówek, których udzielił nam Ciesielski w swoich artykułach.

Nie bez znaczenia w fenomenie RPG końca lat 80-tych było grupowe uczestnictwo. Dzisiaj wydaje mi się, że to był duch Solidarności, nie tylko jako związku zawodowego Solidarność, ale także jako pewnej idei wspólnej pracy nad zmianą rzeczywistości. Dorośli dokonywali tego przez strajki i protesty, wydawanie podziemnych gazetek. My młodzi wykonywaliśmy pracę myśli, wyobraźni i uczuć, ale w podobnym duchu- wspólnie tworzyliśmy rzeczywistość od nowa, cóż z tego, że zmyśloną. Mógłbym nawet postawić taką tezę, że do upadku komunizmu przyczynił się nie tylko polski Papież, nie tylko festiwal Jarocin i polska muzyka rockowa, ale także w jakiś sposób takie niszowe fenomeny jak grupy młodych ludzi grające w RPG. Dla nas granie było po prostu sposobem uczestnictwa w świecie, dodajmy jedynym dostępnym nam sposobem. Dzisiaj kiedy każdy siedząc przed komputerem może brać udział w wielogodzinnych sesjach on- line oraz innych odmianach RPG duch wspólnego grania jest jakby nieobecny. Być może jest to zgodne z rytmem współczesności, którego skutkiem, a może przyczyną jest wszechobecna alienacja jednostki w ramach ponurego reżimu korporacji.

Nie chcę oceniać co jest lepsze- wspólne wielogodzinne sesje nocne spędzone nad rozwiązywaniem fikcyjnych problemów wyobrażonych postaci, czy spędzanie wielu godzin przed komputerem celem osiągnięcia kolejnego levelu i zebrania lepszych przedmiotów od rywali. Przypominam sobie jak na początku lat 90-tych, (wtedy nasze granie po roku wyszło w końcu z podziemi) dostałem w prezencie scenariusz do Advanced Dungeons and Dragons i kompendium do Rohanu systemu MERP (Tolkienowskiego). Spędziłem wtedy całe wakacje tłumacząc scenariusz, który w moim wyobrażeniu urastał do rangi niedoścignionego wzorca.

I co się okazało? Po przetłumaczeniu skrótu scenariusza historia w nim opowiedziana była płaska i szablonowa. Nijak się miała do wyrafinowania naszego świata wyobraźni.

Świat nie potrzebuje już Role Playing Games tak jak kiedyś, ale nadal potrzebuje tamtego ducha solidarności międzyludzkiej dzielenia się z drugim człowiekiem swoją historią, choćby i wymyśloną. Kiedyś ludzie poczują się w końcu znużeni korporacyjną rozgrywką on-line... Wyrzucą precz komputery i zaczną na nowo snuć opowieść.... Może to będzie już jutro.